Эътиборингизга ҳавола этилаётган «Сирларимни билмайсиз» лойиҳаси шартларига кўра, унинг қаҳрамони — машҳур шахсдан ўз яқин кишиси интервью олади. Улар лойиҳа баҳонасида кундалик ташвишлар билан бўлиб, айтишга улгурмаган гапларини айтиб, сўрашга тортинган масалаларни билиб олишади. Муштарийлар эса «юлдузларнинг яқин инсонлари улар билан ҳақиқатдан яқинми ё бу шунчаки қариндошлик риштасими?» деган саволга жавоб олиш имконига эга бўлишади.

Миллий кино индустриясида Асал Шодиева деган ном пайдо бўлганидан бери ҳали кўп вақт ўтмади.Аммо унинг мухлислари сони керагидан ортиқ. Албаттада! Ахир бу маъсума қизнинг оҳу кўзларига сеҳрланмай бўладими? Асалнинг ўзи эса… У дунё ичидаги яна бир ўзгача дунё— шоу-бизнес оламига қандай кириб қолганини, буёғига нима қилишни ҳали тўлиқ англолмаяпти ҳам. Балки бунинг учун унга яқинларининг иштироки етишмаётгандир? Саҳифамиз меҳмони Асал Шодиевадан унинг онаси интервью олди. Бундан юқоридаги саволга ҳам муносиб жавоб топа олсангиз керак.

Асал Шодиева 1992 йил 6 апрелда Тошкент шаҳрида туғилган. Камолиддин Беҳзод номидаги рассомчилик ва дизайн институтининг 1-босқич талабаси.

—Сени шахсан танимаганлар, «Асал ҳаётда ҳам шунақа камгап, беозорми», деб сўрашса, мийиғимда кулиб қўяман…

—«Ўзи бу қизнинг эси кечагина кирдику, унгача озмунча куйдирганми», демайсизми дарров? Директор хонасига чақиртиришганини, мен деб уялиб қолганларингизни айтмайсизми?

—Сен деб ҳеч қачон уялиб қолмаганман. Фақат… билиминг яхши бўлса-да, баъзан шўхликни ошириб юборардинг. Қиз бола деган ҳам йигитларни уриб юрадими?

—Ойи, сиз тушунмайсиз! Қизларни хафа қилишса, мен уларнинг ўзини ўзи ҳимоя қила олмаслигини билиб туриб, қўл қовуштириб ўтиришим керакми? Бир синфдошимиз ҳаддидан ошган экан, ўша билан «гаплашиб» қўяётган пайтим ботаника ўқитувчиси кириб келган. Шунинг учун чораклик баҳомни «3» қўйишган.

—«Гаплашиб қўйиш»инг полга ётқазиб тепиш бўлгандан кейин «2» қўймаганига хурсанд бўлмайсанми? Тағин мен, «қизим ветеренар бўлмоқчи эди, тиббий фанларни яхши билади. «3» баҳо ноҳақ қўйилган», деб директор билан талашиб ўтирибмана?!

—Эҳ, ўзи ветеринария соҳасини танласам яхши бўларкан!

—Нега?

—Актриссалигимдан кимга фойда? Томошабинларнинг бирига ёксанг, иккинчиси энсасини қотиради. Эртаю-кеч меҳнат қилганинг эвазига шуҳрат қозонарсан балки. Бироқ, шу шуҳрат туфайли ортингдан қоп-қоп ғийбату, тўда-тўда миш-мишлар эргашиб юриши аниқ. Тўғри, дастлаб қўча-куйда кимдир таниб қолса, ёнидагининг қулоғига «бу қизни танидингми, ўтган куни телевизорда чиқувди», деганида қувончинг ичингга сиғмай кетади. Бора-бора эса дўконга нон олгани ҳам чиқолмай қоласан. Чунки сенга нигоҳлар шунчалар ўткир қадаладики, ўзингни ҳайвонот боғидаги маймундек ҳис қила бошлайсан. Гўё сен одамлар учун оддий бир эрмак, ўйналмаган ўйинчоқдек…

Болалигимдаги орзуимни амалга ошириб ветеренар бўлганимда эса катта ветеринария клиникаси очардим. Унда касал, уй-жойсиз ҳайвонларни йиғиб, даволардим. Савобга қолардим.

—Тўғри, бу савобли иш. Лекин уларнинг дори-дармони ҳам озмунча пул турмайди…

—Тузалганларини яхши одамларга сотиб, унинг пулини бошқалари учун ишлатардим.

—Тушунмадим? Бу хайриями ё бизнесми?

—Ҳам униси, ҳам буниси (кулади).

—Мен санъаткор бўлишингни хоҳламагандим, ўзинг оёқ тираб туриб олгансан.

—Унақа деманг, ҳеч қачон гапингизни икки қилмаганман.

—Энди қўшиқ куйлай бошлаган вақтларинг сенинг санъатга иштиёқингни кўриб завқланардим. Кейин-кейин бу нарса мени ўйлантирадиган бўлди. Бу соҳанинг юки оғир: майда гап-сўз, катта тўсиқлар… Қизим шундай юкни кўтара олармикан, деб иккиланиб қолардим. Эсласанг, шу мавзуда сен билан бир неча марта гаплашганмиз ҳам.

—Агар шунга гаплашиш дейилса, албатта. Нима йўқ деганманми?.

—Кўзларингда ғилт-ғилт ёш айланиб, «майли сиз шуни истасангиз, қўшиқ куйламайман», дегансан. Онаман ахир, менинг истагимни бажариш сен учун қанчалик оғирлигини кўриб-билиб туриб, оёқ тираб олишим инсофдан бўлмасди. Аммо, тупа-тузук куйлаб юрган одам, бирдан кинога ўтиб кетишингга нима сабаб бўлди?

— Дарсда ўтирсам, директор хонасига чақираётганини айтишди. У пайтларда қўшиқ куйлаб, оз-моз назарга тушиб қолган эдим. Директоромиз Равиль Батировнинг «Жаннат қайдадир» фильмига пробага бориб кўришимни таклиф қилди. Омадим бор экан, синовдан ўтдим. Тасвирга олиш жараёнида кўплаб машҳур актёр ва актриссалар, шулар қаторида Афзал Рафиқов, Шоҳида Узоқовалар билан танишдим. Шундан сўнг Шоҳида опа мени ўғлига «Жаноб ҳеч ким» фильмидаги роль учун тавсия қилди қилди. Суратга олиш ишларига 2 кун қолганда мени Ойдин ролига тасдиқлашди. Кетма-кет, ҳеч кутилмаганда келаётган омаддан довдираб қолган эдим. Атрофимда нималар бўлаётганини илғашга ҳам улгурмасдим ҳатто. Кейин эса, ранг баранг роллар, премьера, ТВ ва матбуотдаги чиқишлар, шаҳар бўйлаб ёпиштирилган расмларим…. Тўғриси, ҳалигача тушда юргандекман.

—Расмларинг масаласида…

—Нимани сўрамоқчилигингизни билдим. Келин кўйлакда тушган расмимни айтаяпсиз, тўғрими?
—Ҳа.

—Ўшанда мендан жаҳлингиз чиққанини биламан. Сиз бизга виждонли бўлишни ўргатгансиз. «Уйланиш» фильмида суратга тушганимдан кейин шоу-бизнес вакиллари харкатерида айнан шу хусусият камдан-кам учрашига амин бўлдим. Сабаби, фильмда келин кўйлакда суратга тушишга бошидан қарши эдим. Аммо режиссер, бу атиги 9 сониялик лавҳа экани ва у ҳеч қаерда тарқаб кетмаслигига ваъда берди. Орадан бироз фурсат ўтиб, ўша лавҳа фотосурат тарзида журнал муқоваларига даҳшатли сарлавҳалар остида чиқа бошлади («Асал Шодиеванинг тўйи», «Асалнинг йигити режисерни калтаклабди» қабилида), камига шаҳардаги катта-катта банерларда ҳам менинг келин кўйлакда тушган расмим. Таниган-билганларнинг, «тўйинг бўлибди, чақирмадинг», деб аразлаши ортиқча. Шу воқае сабаб ўша режисёрдан жуда ҳафсалам пир бўлди.

—Буни ҳам, чидаганга чиқарган. Ўзи тупа-тузук куйлаб юрувдинг, овозинг чаккимас. Ҳеч ўйлаб кўрмадингми қўшиқни йиғиштириб қўйиб, кино оламига кириб ҳато қилгандирсан балки?

—Биласизми, кинода ўзимни эркин ҳис қиламан, менга унинг муҳити ёқади.

—Бундан 5-6 йил олдин, «куйламасам яшолмайман», деб йиғлаб бағримни ўртардинг. Бир пасда лип этиб, кинога ўтдингу, ўзингни «эркин ҳис қилади»ган бўлдингми?

—Ҳечам унақа эмас. Кино индустриясига тушиб қолганим учун жондан севганим мусиқадан воз кечишимга тўғри келди. Тўғри, ҳозир ҳам қўшиқ куйласам бўлади, аммо одамларнинг, «бу ҳам артистда. Киноми, эстрадами фарқи йўқ. Қаердан пул кўпроқ тушса, ўша ерда пайдо бўлиб қолади», деган гапини эшитишни истамайман. Иккита соҳада чала-ярим кўзга ташлангандан кўра, биттасини эплаб бажариш керак. Тўдада кўринмай кетишни истамайман. Халқ эшитаман деса, яхши қўшиқлар шундоғам жуда кўп, бир мен билан ҳеч нарса ўзгариб қолмайди. Балки кимдир бу гапимга хафа бўлар, бироқ мен икки қуённинг ортидан қувадиганлардан эмасман.

—Унда интерьер дизайнерилигига ўқиётганингни ҳам сен ортидан қуваётган учинчи қуён, деб ҳисобламаслигимиз керак экан-да?

—Йўқ, бу соҳа менинг келажагим. Бутун умр кинода ўйнолмайманку, ахир? Узоғи яна беш йилдан кейин менга талаб қолмайди. Экран ёшларни ёқтиради. Кун келиб, мен кинодан барибир кетаман! Қолаверса, турмуш, ола ташвишлари дегандек…

—Тўйдан кейин турмуш ўртоғинг, «актриссалигингни йиғиштирасан», деса рози бўлмоқчимисан?

—Ҳа, илож қанча? Оила ҳаммасидан муҳим.

—Хўш, тасаввурингда бўлажак куёвнинг ҳеч бўлмаса «макети» борми?

—У оддий, самимий инсон бўлиши керак. Менга унинг мавқеи-ю, мол-давлатининг кераги йўқ. Унга суяна олсам бўлгани.

—Уни таҳминан кимга ўхшатасан? Халқ танийдиганлар образида тасвирлаб берчи?

—Ойижон, у шоу-бизнесимиз йигитларининг бирортасига ўхшамайди. Ва мен ҳеч қачон ҳаёти шу соҳа билан боғлиқ йигитга турмушга чиқмайман. Менга мақтанчоқ қаллиқнинг кераги йўқ!